Það er á hreinu að þessa blessaða síðu heimsækja bara

cyber-matrix-robotar í leit að stað til að spamma.

Með það í huga vil ég við þá segja:

Ég þakka athyglina en set hér með punktinn yfir i-ið.

Ég vona innilega að þið hafið vel notið.

 

 

Hér hvíldi GEstur

Megi hann hvíla vel annars staðar í netheimum. 

Man hreinlega ekki hvort ég var búinn að pósta þessu ljóði hérna í den.
Allavega, rakst á það, fíla það, hér er það!

Ef ekki væri fyrir tómar bjórflöskur á skrifborðinu, þvott á grindinni og uppvask inn í eldhúsi; þá væri ég í fullum rétti, sitjandi fyrir framan tölvuna að skrifa um nákvæmlega ekkert merkilegt! Merkilegt! Ég er því vitandi vits að misbjóða sjálfum mér. Hressandi!
Ég (en ekki hver!) tel það mér til tekna að vera fær um að láta sjálfum mér leiðast, svona for no reason. Plenty to do, eins jankinn myndi segja.

Það er alveg á hreinu að vinna hefur smitandi áhrif á sálarlífið. Ég meina, við (ég!) eyðum að jafnaði 40% vikunnar í vinnunni. Í mínu tilviki eru það um 50 klukkutímar af því að stara út í loftið, þykjast vera busy, “endurhlaða” hinar ýmsu vefsíður og hanga í smók! Aðeins 6 klukkutímar af vinnuvikunni get ég samviskusamlega kallað vinnu ...

Já, það er dásamlegt líf í Gourmet Bar Nóatúns Smáralindar, eintóm hamingja.
Þó verð ég að nefna að ég hef eignað mér borð á tilteknu kaffihúsi í skaufalindinni, Energia. Þar sit ég, sötra kaffi og finn hugmyndir að innihaldsríkum pistlum að skrifa, svona eins og þessum...

Þetta var lygi, mér datt þessi pistill í hug barasta rétt í þessu.

Hinsvegar skrifaði ég ljóð í dag, svona rétt á milli sopanna... kaffisopanna þ.e.
Það er eitthvað svo “inspirational” að skrifa ljóð við kónginn... (skaufalind... þú fatta?) Ljóðið heitir “An ode to the warrior king- A Coalition Member seeks freedom” og er ekki að neinu leyti vísun í skaufalindarkónginn, ekki heldur Dabba kóng, meira svona til vinar hans frá Texas... Reyndar haga þeir sér báðir eins og það sé uppi á þeim typpið en jæja, nóg af 9. bekkjar líffræði...

Hér kemur það:
"
for so many words
sprung out of wisdom
you cheekily elaborate
the power of freedom
for all of us to see
we should be glad to feel free
from shackles of innocence
world without terrorists

how glad you must be
training our eyes to see
darkness in paradise
evil in children´s eyes
yes, so many words
viciously demonstrate
your faith is catastrophe
your ignorance plain to see

but still we sit and swallow it
quietly obey and follow it
for reasons unknown to my curious mind
we play ourselves slaves (and I´m being kind)
we´re slaves of corrupt democracy
hence I´m dreaming of anarchy
at least in my mind
so I can finally find
a way from this slavery
"

For the sake of sadness, let me tell you
You should bare your chest
For someone might just hit

For the sake of happiness, let me warn you
You should lock those doors
For someone will enter

For the sake of trust, let me advise you
You should look no further
For someone might fail

For the sake of your life, let me remind you
You should listen to yourself
For someone will lie

For the sake of other people´s feelings, I beg you
You should never write a poem
For someone will read

Af öryggisástæðum; vinsamlegast lokaðu augunum meðan lestur fer fram… 

Það er að sönnu tilkomumikil sjón, skýjum ofar, í 3.000 fetum á hraðbraut skýjahnoðranna. Taugaveiklun og lotning ásamt dass af hugsunum um tilvist skaparans, verður að magnþrungnum tilfinningakokkteil með skrautröri við minnsta hristing skýjafáksins. Með hliðsjón af eðli mannsins til að vantreysta hvor öðrum er frelsandi upplifun að deila með 142 manneskjum trausti á tvær mannverur, ófullkomna fákskapteina; útlenda þar að auki; Svía enn fremur, trausti fyrir lífi sínu og limum, aðstæðum og draumórum. Hversu vesæl eða tilkomumikil veröld okkar svosum er. Skýjum ofar víkur öll stéttaskipting, við tekur endurtekin röð og regla flugfreyjunnar, sem með mjúku brosi biður mig vinsamlegast um að spenna sætisólar því það sé el turbulence. Sem hún hagar betur til fagurgræna eiginkompaní hálsklútnum, vottar fyrir örlítilli hneykslun. Litlir strákar verða ætíð og ávallt prakkarar; slá og skæla. Ég deili með henni hneykslunarsvipnum. Tvímælalaust!
Þó ég sé barnlaus og alinn upp sem einbirni hef ég skoðun. Skoðun á hegðun, þú skilur. Hversu gífurlega fögur sjónin er skýjum ofar, þegar skýjahnoðrarnir mynda endalausan akur, kláran til uppskeru; Bóndans prýði; Guðs prýði.

Hvað ef Bóndans prýði væri mín síðasta sjón, mitt síðasta augnakonfekt. Skýjum ofar er auðvelt að kryfja lífið, andspænis einungis möguleikanum á því að deyja, verður sálin hrein.

From some surreal confessions
Into an abyss of excuses
I´ll survive
I´ll survive

I talk in your direction
I beg in your direction
In my mind
In my mind

You whisper to me softly
You dry tears from my eyes
In my dreams
In my dreams

I ask you to stay
I ask you to love me
On this paper
On this paper

We will always stay together
We will survive this depression
All things go
All things go
I will surely find you
I will surely catch you
All things go
All things go
You will surely hide
You will surely go to mexico
But all things go
Yes all things go


Vinsamlegast segið mér eitthvað... just something

Total revelation:
Alkemistinn eftir Coelho er vítamínsprauta fyrir andann.
Ef þið hafið ekki lesið bókina mæli ég eindregið með því að þið gerið svo...
Reyndar mæli ég ekki með því að skila henni of seint tilbaka á bókasafnið.
Það hefur áhrif á budduna skal ég segja ykkur.

Fleiri meðmæli:
Spartan Fidelity, hljómsveit stofnuð úr rústum Remy Zero (því miður þekktust fyrir superman-lagið svokallaða.) Þið getið heyrt "by this river" hljóma á myspace síðunni minni, Nenni ekki að gera hlekk á þetta... you know the drill!

The Knife, sænsk ofur-elektró-sándscape hljómsveit... Ég emja af gleði yfir "we share our mother´s health". (url: myspace.com/theknife)

Al Pacino, "inch by inch" ræðan úr Any Given Sunday... Virkar vel á morgnana með faðirvorinu, kemur grúvinu í gírinn!

Síðustu meðmælin:
Kommentkerfið á þessari bloggsíðu, sem hefur legið í dvala, rotnandi í helli á Satúrnus... vinsamlegast bætið úr því!

-
GEstur

Sjálfumglaður
Stoltur
Sorgmæddur

Impeccable
Immensible
Improving

Góður
Grúví
Gefandi

Unbelievable
Unsong
Unselfish

Ráðandi
Röflandi
Ríðandi

Gastly
Generous
Generator

Eggjandi
Emjandi
Eðall

Singing
Smart
Surrounded

Taktlaus
Titrandi
Takthaus

eUphemous
Unwarrented
Unrevealing

Rammskakkur
Ráfandi
Rugludallur

Í tilefni þess að hnýsni þegna þessa lands fer svo ört vaxandi fannst mér við hæfi að skrifa smá skýrslu um mig og mína behag... þið skilja
Ég hef hingað til ekkert verið svo svakalega hrifinn af day-by-day bloggum (nema þá hjá Guggu Lásasmið að sjálfsögðu!) en...
Já, þið lásuð það rétt: bara EN og punktar. Þegar skrifa skal daglega skýrslu um sjálfan sig er nefnilega nauðsynlegt að hafa þetta einfalt-keep it simple&snappy! Hér með munu allar útskýringar og vangaveltur heyra sögunni til, þ.e. fram að næsta upphrópunarmerki...
Svo, Ég:

• er hættur í hótelbransanum
  
• var ráðinn af Byko-Norvik-Group-HF þann 26.4.2006
  
• mun hér með ganga undir nafninu Gestir&Group
  
• er vaktstjóri í einni söluhæstu búð Nóatúns
  
• er að verða sérfróður um “grænmetisáfyllingar, rýrnun og mjólkurpantanir”
  
• veit ýmis iðnaðarleyndarmál verslunarbransans
  
• á mér ekkert líf
  
• fór í ljós fyrir helgi
  
• ætla að endurinnrétta eldhúsið mitt í sumar

Vona að þessi lesning hafi verið hressandi svaladrykkur fyrir sálina!

Það flaug í hausinn beiðnin: Kennið mér að lifa!
Hvort þetta er spurning veit ég ekki...
Það ætti kannski best við að yfirsjálfið væri spurt?
Það stendur á svari.

Útskýrið fyrir mér ef þið getið...
Get up to my level!

Þetta skrifaði ég í dag.
Vinsamlegast lesið ljóðið með:

• Letilegri 
• Jafnt sem létt-dramatískri
• En þó aðallega kaldhæðinni rödd...

Þá hljómar það eins í hausnum á ykkur
og það gerði hjá mér...

og mun það heita...

Delicate

so from a bottomless hole
I rise from my sleep
defying all odds


swallow that web
so delicately spun
by a man in an SUV
that ignores all the stop signs
feeds on you and me
like a steak of lamb
delicately cooked
by a man in a sportscar
look at him go
ignoring all the red lights
serving me chicken
with bird flu


so then rally the family
sing me those songs
while you lower me delicately
into a bottomless hole
but please please
eat the cake


____________________

ok.. hingað til hef ég verið soldið fastur i svona ryþmaljóðagerð
er aðeins ad experimenta með annan stíl...
Þessi blessaða tjáning varð til á nokkrum mínútum
þegar inn á hótelið gekk nokkuð vel klikkaður norðurlandabúi... þ.e. frá svíþjóð
hann var mér innblástur

Takk fyrir

Í tilefni af því að hafa séð “V for Vendetta”

" Þetta konsept “að vera með grímu” er svolítið heillandi að mínu mati. Allir setja upp grímur við mismunandi tækifæri, þ.e. við aðlögum okkur að aðstæðum. Einfalt og algengt dæmi um grímu er td. þegar við huggum fólk í sorg, þ.e. aðlögum okkur að aðstæðum annarra og virðum tilfinningar þeirra. Kannski má frekar líkja þessu við hlutverkaleik. Við skiptum um grímu eftir því hvaða hlutverk við erum að leika.

Þetta hljómar kannski kaldranlega, “að setja upp grímu”… Að sjálfsögðu er meiningin ekki sú að vera í feluleik eða leyna sínu rétta einkenni. Frekar er átt við sveigjanleika í karakter og aðlögunarhæfni. Maður hefur nú rekist á einstrengingslegt fólk sem breytir ekki fasi þó lífið liggi við. Þar er kannski um að ræða einhverskonar heft á tilfinningaflæði. Það er því jákvæður eiginleiki og í raun hæfileiki að vera góður grímuleikari…

Persónulega er ég kamelljón í eðli mínu. Ég haga beinlínis seglum eftir vindi. Ég lít þannig á að fólk hafi mismunandi tengipunkta í samskiptum við annað fólk, það þarf því að hitta á rétta punkta til að samskiptin séu sem farsælust. Það þarf þá ákveðið innsæi og næmni til að geta séð undir yfirborðið svo að segja. Þetta reyni ég að gera af fremsta megni.

Gallinn á gjöf Njarðar er sá að þetta getur leitt til að maður virki óeinlægur eða ópersónulegur, jafnvel fjarlægur. Maður getur týnt sér í grímufjöldanum. Einnig er mikil hætta á að glata sínu eðli eða svíkja það. Ætli það sé ekki einkenni siðblindu, þá er sett í þann karakter sem hentar, miskunnarlaust og án eftirsjá. Öll rök og sannindi hverfa þegar manneskjan missir tengsl við sjálfið og umhverfi sitt.

En þá spyr ég mig: Hvað er sjálfið? Er einhver ein gríman sem ég nota “hin rétta ég”? Er sjálfið bara vel hristur kokkteill af grímum/hlutverkum?? Hvar liggja mörkin milli heiðarleika og óheiðarleika gagnvart minni eigin persónu? Er ég siðbl…???
Er heimspeki mín rétta hilla? Nei, ég held ekki…

Gestur asks: “Mr. Sartre, I would love to pick your brain…?” "


Viðeigandi að bæta þessum pælingum við…

" Ég hugsa Shakespeare : “Að vera eða ekki vera, það er spurningin!” Ég stend á miðju sviðinu, það skín á hauskúpuna er ég lyfti henni upp til móts við bjartan ljóskastara leikhússins. Lotningarfull aðdáun áhorfenda leynir sér ei þegar ljóðrænn textinn drýpur mjúklega frá vörum mínum út yfir mannhafið sem hefur safnast til að upplifa töfra leiklistarinnar.

Dreymir ekki alla um að verða leikari? Mér finnst það öfundsverður eiginleiki að geta snert við fólki og spilað á strengi sálar þeirra. Tilhugsunin um að hverfa inn í ævintýri og deila reynslunni með öðrum er draumi líkust. Sá hæfileiki leikarans að tjá tilfinningu og spegla sálina öðrum til sýnis er markmið. Það er markmiðið mitt. Til að virkja slíkan hæfileika þarf sjálfsþekkingu, sjálfsmat, hógværð, frelsi og fórnfýsi. Ég hef rödd innra með mér sem les þennan texta, skreytir hann silkimjúkum blæbrigðum og gæðir hann lífi. Markmiðið er að skila því til annarra, leyfa öðrum aðgang og innsýn í eigin sál og eðli. Það er tjáning!

Að hugsa er að vera. Hugsun er fyrsta framfaraskrefið á beinni braut til opins hugar og sálar. "